Enter Title

Przeciwko jakim chorobom szczepimy psa? Warto wiedzieć jakie są najważniejsze choroby zakaźne psów przeciwko ,którym stosujemy szczepienia ochronne i jak dalece są one niebezpieczne. 


Wścieklizna. 

Niezwykle groźna choroba zakaźna o ile nie najgroźniejsza przenoszona ze zwierząt na ludzi. Zawsze prowadząca do śmierci zarażonego nieszczepionego zwierzęcia. Chorobę wywołuje rabdowirus powodujący zapalenie mózgu. W Polsce choroba zwalczana z urzędu. Obowiązkowi szczepienia podlegają wszystkie psy po ukończeniu 3 miesiąca życia. W przeciwieństwie do innych chorób zakaźnych szczepienie ma charakter obowiązkowy. Psy należy doszczepiać co 12 miesięcy. 


Nosówka. 

Jedna z najgroźniejszych chorób zakaźnych psów wywołana przez wirus nosówki psów. Może mieć kilka postaci: zazwyczaj najczęściej obserwowaną postać oddechową z wyciekiem z nozdrzy – najczęściej ropnym, do zapalenia oskrzeli i płuc włącznie w przypadku braku leczenia, lub zbyt późnego podjęcia leczenia. Drugą odmianą jest postać pokarmowa przebiegająca z wymiotami i biegunką. Najgroźniejszą i będącą następstwem wcześniej opisanych postaci jest postać nerwowa. W jej przebiegu śmiertelność psów jest bardzo wysoka. 


Parwowiroza. 

Wywołana jest przez parwowirus psi, typ 2 (CPV-2). Choroba występuje w dwóch formach: jelitowej (parwowirusowe zapalenie żołądka i jelit) u zwierząt powyżej 8 tyg. życia i sercowej (parwowirusowe zapalenie mięśnia sercowego) u szczeniąt w wieku 4-8 tygodni. Pierwsze objawy postaci jelitowej to osowiałość, wymioty a następnie biegunka. Bardzo szybko dochodzi do odwodnienia organizmu. Śmiertelność w przypadku formy jelitowej jest dość wysoka nawet do 50%, zaś formy sercowe ostatnio praktycznie nienotowanej blisko 100% tu może przebiegać bezobjawowo z nagłymi padnięciami szczeniąt. 


Zakaźne zapalenie wątroby psów ( choroba Rubartha). 

Choroba zakaźna wywołana przez adenowirus psi typ 1 (CAV-1). Choroba rozwija się bardzo szybko i może doprowadzić do śmierci psa w przeciągu jednej doby. Objawy choroby to wysoka gorączka, brak apetytu, wymioty, biegunka i żółtaczka czasem objaw tzw. niebieskiego oka. 


Koronawiroza. 

Choroba wirusowa wywołana przez koronawirus psi (CCV). U psów zakażonych koronawirusem obserwuje się początkowo brak apetytu, posmutnienie i osowiałość. Następnie pojawia się wodnista biegunka , często barwy żółtopomarańczowej , z krwią i śluzem. Charakterystyczny jest silnym, nieprzyjemny zapach kału. Do zakażenie najczęściej dochodzi u młodych szczeniąt u nich też objawy choroby są silniej wyrażone. Generalnie stan ogólny jest lepszy niż przy zakażeniu parwowirusem psim. W przypadku mieszanej infekcji spowodowanej przez koronawirus i parwowirus psi przebieg choroby jest bardzo ciężki i w większości przypadków prowadzi do śmierci psa. 


Parainfluenza.

Chorobę wywołuje wirus parainfluenzy typ 2 (CPI-2). Jej głównymi objawami jest suchy, spazmatyczny kaszel, utrzymujący się przez wiele tygodni. 


Adenowirusowi zapalenie płuc .

Wywołana przez adenowirus psi typ 2 (CAV-2). Główne objawy to wzrost temperatury ciała, apatia, częściowa utrata apetytu, surowiczo-śluzowy , później ropny wypływ z nosa, kaszel. 


Kaszel kenelowy (zwany także kaszlem psiarnianym).

Infekcja mieszana wywołana głównie przez adenowirus psi typ 2 (CAV-2), w jej powstaniu często ma udział wirus parainfluenzy (CPI-2) oraz bakteria Bordetella bronchiseptica.. Może prowadzić do zapalenia gardła, zapalenia oskrzeli, oraz ostatecznie do zapalenia płuc. Główne objawy choroby to kaszel, czasem bardzo męczący, napadowy potrafiący utrzymywać się tygodniami- w przypadku zapalenie oskrzeli. Choroba dotyczy głównie dużych skupisk psów ( hodowle (stąd nazwa choroby), schroniska, hotele dla psów). 


Leptospiroza. 

Chorobę wywołują różne serotypy bakterii z rodzaju Leptospira. Objawy wynikające z zakażenia różnymi serotypami mogą być podobne choć Leptospira canicola, Leptospira grippotyphosa, oraz Leptospira pomona najczęściej wywołują ostre lub podostre uszkodzenie nerek. Leptospira icterohaemorrhagiae uszkadza wątrobę . Ostra lub podostra choroba zaczyna się nagle brakiem apetytu, gorączką, wymiotami, silnym posmutnieniem, utratą sił, często także mięśniobólami (niechęć do ruchu, sztywny, napięty chód). Ponadto może występować żółtaczka i biegunka. A w miarę odwodnienia spada temperatura ciała. Ostra leptospiroza może w ciągu 3 dni doprowadzić do śmierci psa. Ostra postać L. icterohaemorrhagiae często przebiega z krwawieniami np. wymiociny, mocz i kał mogą mieć domieszkę krwi. 


Opisane pokrótce objawy nie mogą służyć do stawiania diagnozy. Pominięto szereg rzadziej obserwowanych objawów oraz badania dodatkowe umożliwiające postawienie ostatecznej diagnozy lub wykluczenie w/w chorób. Kiedy rozpocząć szczepienie psa? Bezpośrednio po urodzeniu szczenięta są przygotowane na atak zarazków znajdujących się w środowisku. Dzieje się tak, ponieważ podczas ciąży szczenięta zaopatrywane są w odpowiednie przeciwciała (białka zwalczające zarazki). Niestety przeciwciała te zanikają w organizmie szczenięcia i zwykle w wieku 7-9 tygodni szczenię nie posiada już przeciwciał matczynych. Od tego momentu prawdopodobieństwo zachorowania znacznie wzrasta, szczególnie w przypadku ataku groźnego (zjadliwego) zarazka. Jeśli dodatkowo szczenię spotyka się na spacerach z innymi psami, odwiedza wspólne trawniki kontakt z zarazkami jest niemal pewny i konieczne jest wczesne rozpoczęcie szczepień. 


Program szczepień.

Zależy od bardzo wielu czynników i może się różnić w zależności od zagrożenia ze strony środowiska, w którym szczenię potencjalnie się znajdzie, od miejsca pochodzenia (hodowla, schronisko) oraz od wieku szczenięcia. Powinniśmy pamiętać, że większa liczba szczepień wstępnych daje lepszą gwarancję uzyskania wyższej odporności u psa. Szczenię powinno otrzymać minimum dwie dawki szczepionki w odstępach 2-4 tygodniowych. Częstsze szczepienia należy zastosować u psów ras podatniejszych na zachorowania takich jak np. rottweilery. Również psy raz rzadko spotykanych powinno się szczepić co najmniej 3-krotnie. Wczesne szczepienie: rozpoczynamy w wieku 6-7tyg. życia z doszczepieniem w 9-10 tyg. życia a następnie w 12-16 tygodniu . Taki schemat jest zalecany przy dużym ryzyku zakażenia szczeniąt wirusami i/lub leptospirami. Szczepienia standardowe: można rozpocząć w wieku 9-10 tyg. życia z doszczepieniem w wieku 12-13 tyg. życia. Szczepienie późne: psy w wieku 12 tyg. życia uprzednio nie szczepione należy zaszczepić a następnie powtórzyć szczepienie po 2- 4 tygodniach. Psy dorosłe: należy zgłaszać się na szczepienia przypominające co 12-18 miesięcy. 

W przypadku szczepienia przeciw wściekliźnie lekarz weterynarii jest zobowiązany wyznaczyć w książeczce lub na zaświadczeniu o przeprowadzeniu szczepienia daty kolejnego szczepienia!